Sunday, March 10, 2013
شاعري
مان جو بره جي بلا مان بچي نڪتو هان
موت جي منهن مان سچي نڪتو هان
عشق جي اڳ خبر نه هوئي مونکي
هاڻ محبت جي رنگ سان رچي نڪتو هان
ڪون آهيان ڪچو گهڙو ڪير ٿو چئي
بره جي بٺي مان بيشڪ پچي نڪتو هان
ڪک ۽ ڪنڊا راه وفا مان صفا ٿي وڃو
عشق جي باه مان مست ٿي مچي نڪتو هان
عشق وارن جي ڏٺم الڳ دنيا وڃي
شريفن جي محلي مان نچي نڪتو هان
کلي ملي ڏيو مبارک محمد جان ٿو اچي
نيٺ محبوبن جي ملڪ ۾ اچي نڪتو هان
شاعر ... محمد جان زريناڻي
Saturday, March 9, 2013
دل جي دانهن
دِل جي دانهن
دِل ٿي چوي توکي ڪِس ڪَيان
مِٺو موقعو نه هي مِس ڪيان
ڳِٽا تُنهنجا ڳِنهَڻ جَهڙا ماکي مِٺا تَهڙا
سِڪي سينو ڏِسَڻ سان ويندا اَرمان ڪَهڙا
پَري کان ويهي ائين نه پوتي ڇَنڊ پِرين
ويهي واٽن تي ائين قُربڙو نه وَنڊ پِرين
هاءِ تُنهنجي اداءَ شَل ڪَري خير خُدا
ٿو ساه مُنجهي مُنهنجو مونکي سيني سَما
نَڪ تُنهنجي ڦُلڙي ٿي دِل ڦُري مُنهنجي
ڪَن واري والي بالي جِگر گُهري ٿي
مان چاهيان ڀَري ڀاڪُر ۾ آ سَجني
مُنهنجي ساهُن ۾ سَما سجني
ويهي گَڏ قُرب ڪما سجني
مان تُنهنجو آهيان ڪَر پوري دِلجا سجني
شاعر __ محمد جان زريناڻي
18_5_
2003
دل جو آواز
دل جو آواز!
جڏهن
هوءَ جهوليون کڻي ڏيکاري پئي
هِڪ
ننڍي نيٽي مونکي ماري پئي
هَٿڙن
سان هوءَ زَهَر زوري پياري پئي
سُتَل
عاشق کي وري اُٿاري پئي
جاني
جي جوني جا پيا اُڀرن آثار
شَوُق
مان شَباب کَڻي شوڪاري پئي
هاءِ
هوءَ ڏِس آرَس پئي ڀڃي ظالم
اَڃا
آسوند کي اَکين مان تِير ماري پئي
ٻانهُن
۾ چار رنگيون چوڙيون پايانس
ڏيئي
مِٺي مونکي ڏيکاري ۽ هانءَ ٺاري پئي
سَندي
نَڪ جي ڦُلڙيءِ لاهي پوپو پايانس
تَنهن
کي پائي پوءَ مون ڏي نِهاري پئي
ٿي دل
گُهري هُجانس لِپٽيل لِباس ۾
سَڏي
سِڪ مان گَڏ گوڏي سُمهاري پئي
وارن ۾
به واس آ پر سَڳي وڃي دِل ۾ لڳي
ڦُوه
مان هوءَ ڦُندَڻ ڦُلهَاري پئي
سو
جاني لئه جان رَک عِشق تي ايمان
بَس ٻه
جِسم هُجون هِڪ جان دِل ائين پُڪاري پئي
شاعر
___ محمد جان زريناڻي
18_5_2003
سنڌي
شاعري
دِل جي دانهن
ٹوٹی پہوٹی شاعری میں
لکھ دیا میں نے ڈائری میں
کہانی ساری اپنے یار کی
ہر بات جو ہے دیدار کی
حسینون میں وہ حسین ہے
کوئی ماہ لقا ماہ جبین ہے
کیا بات لکہون ان کے بالون کی
اس لیے فرصت چاہے سالون کی
چل کر جو چومون ان کی پیشانی
راحت ملتی ہے مجہے روحانی
چہرا ان کا چاند کی طرح چمکتا ہے
ہر دلدار کی دل میں دمکتا ہے
ہونٹ ہیں ان کے گلابی
چما یار کا کوثر شرابی
بدن یار کا بہار جیسا
ہر بہار کی نکہار جیسا
سینا ان جیسا کوئی سینا نہین
شاید بارہ ماہ میں ائیسا کوئی مہینا نہین
ہاتھ چومون یا چومون پیر
خدا کرے ان کی خیر
گلے میں وہ باہیں ڈال کے
کہتی ہے سوچ سنبہال کے
کتنا مجہے پیار کرتے ہو
جی نہین سکتے باقی میرے مرتے ہو
لکہو لکہو میری یاد لکہو
اپنے آپ کو برباد لکہو
ٹوٹ گیا حوصلا اس غریب کا
یہان بس نہین چلتا کسے کے نصیب کا
جان تیری کیا مجال ہے
مر جائو گے میرا خیال ہے
پتا چلا تو قبر پہ آئون گی
اپنے قدمون کی دہول لائونگی
تیرا بدن بیقرار ہوگا
بس یہ آخری پیار ہوگا
میں نے کہا جی مہربانی
اب اگلے جہان میں ہوگی نادانی
صورت فاتھ پڑہ کر دور جانا
مجہے کر کے ہور مجبور جانا
میری آخری خواہش کا خیال کرنا
بس اپنے آپ سنبہال کرنا
اب جائو تم تمہین کام ہوگا
میرے لیے اب آیا جام ہوگا
دن قیامت کے بہی تجہے سلام ہوگا
یہ عاشق یہان وہان بدنام ہوگا
کئیسے لکہون یہ کہانی پوری
ابہی تو ہے ہر بات ادہوری
جان انتظار کرنا جان کا
میرے پیار اور میرے مان کا
شاعر
محمد جان لنڈسنڌي
Subscribe to:
Posts (Atom)



